คำเตือน:ระวังสปอย แนะนำให้อ่านหลังดูตอนที่ 2 จบแล้ว
_____________________________________________________________________________
คืนหนึ่งในปี 2016
มันเป็นอีกครั้ง ที่ใต้ฝุ่นจากบริเวณเหนือมหาสมุทรแปซิฟิก ได้พัดผ่านขึ้นมาทาง นัมเบอร์ 6
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ผ่านมาได้ 3 ปีแล้ว ที่ผมและแม่ต้องมาอาศัยอยู่ที่ ลอสต์ทาวน์ เราสองแม่ลูกสามารถดำเนินชีวิตไปได้อย่างปกติธรรมดา โดยที่มิได้อาลัยอาวรณ์ ‘โครนอส’ แม้แต้น้อย แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ ชีวิตของพวกเราไม่อาจกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้อีกแล้ว…
“ชิอง ชิอง คิดอะไรอยู่หรอลูก เหม่อลอยอีกแล้วนะ” แม่ถามอย่างเป็นห่วง
“ไม่มีอะไรหรอกครับ ”
“คงจะเบื่อใช่ไหมล่ะ ฝนตกหนักขนาดนี้… ”
…ได้ ยินแม่พูดเช่นนั้นผมก็คิดได้ว่า ตัวผมคงเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ หากเป็นเมื่อก่อนล่ะก็ ผมคงอยากออกไปวิ่งเล่นร้องตะโกนกลางสายฝน จนตัวสั่น แต่สำหรับตอนนี้… จะว่าไงดีล่ะ ก็ไม่ถึงกับเกลียดหรอก คงจะเรียกว่า ไม่ค่อยปลื้มซะมากกว่าล่ะมั้ง
“เอ้า ลูกคนนี้นี่ เหม่ออีกแล้ว แม่ถามว่าไปอบขนมปังด้วยกันไหม” แม่ถามด้วยใบหน้าที่เบิกบาน แต่สายตาฉายแววเป็นห่วง
“ไม่ดีกว่าครับ”
“งั้นหรอจ๊ะ งั้นเด๋วอบเสร็จมาชิมให้แม่ด้วยนะ” ว่าจบแล้ว แม่ก็เดินเข้าครัวไป
ฝนคงตกอย่างต่อเนื่องอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ต้นไม้น้อยใหญ่พัดไหวไปตามสายลมที่รุนแรง เสียงหยดน้ำฝนที่กระทบกับหลังคาบ้านดังจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นใดในบริเวณ นั้น ตัวผมที่กำลังใจลอยไปกับเสียงฝน ก็ถูกดึงกลับมาด้วยเสียงจากในครัว…
“ว๊ายยย!” เสียงร้องของคุณแม่ที่ดังจนผมใจเสีย
และเมื่อวิ่งไปที่ครัวนั้น… “แค่หนูวิ่งผ่านน่ะลูก ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ”
“แม่ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ” ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เพราะฝนตกหนัก หนูมันเลยเข้ามาหลบฝนล่ะมั้ง” แม่หัวเราะน้อยๆกับคำพูดของตัวเอง
“ครับ นั้นสินะครับ…”
…หนู(เนซึมิ)งั้นเหรอ ช่างเป็นคำที่ชวนให้คิดถึงเสียเหลือเกิน…
ในวันนั้น ในวันเกิดอายุครบ 12 ที่ฝนตกดังเช่นวันนี้ วันที่ผมได้พบกับเค้า
เค้าซึ่งเป็นดั่งของขวัญ ที่พระเจ้าซึ่งคงไม่มีอยู่จริงประทานมาให้ ของขวัญที่ได้เปลี่ยนชีวิตของผมไป ตลอดกาล…
…
…
บางที… ผมอาจจะเริ่มชอบขึ้นมาแล้วก็ได้นะ… ฝนที่ตกเช่นวันนี้
…
…
คิดได้ดังนั้น ผมก็วิ่งไปยังระเบียงชั้นสอง เปิดประตูระเบียงออก
ลมแรงและสายฝนสาดเทเข้ามา แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ
ผมก้าวเดินออกไป ก้าวเดินออกไปจนสุดขอบระเบียง
…
แม้จะถูกกลบไปกับเสียงลม แต่ผมก็แผดเสียงร้องออกไปอย่างสุดเสียง
…
‘ถ้าได้เจอกันอีกก็ดีสิ ’ ผมคิดกับตัวเองโดยไม่ได้รู้เลยว่า มันกำลังจะกลายเป็นความจริงในเวลาต่อมา…
————————————————-[END]—————————————————————-
มันเป็นฟิคสั้นๆ ที่เกิดมาจากการตากฝนรอรถ ตอนกลับบ้าน ประกอบกับวันนี้ฝนตกหนักมาก ตอนนั้นคิดว่า เบื่อฝนจังเลยนะ อย่าตกเลยได้มั้ย แต่ก็เอ๊ะ เนซึมิกับชิองก็เจอกันในวันที่ฝนหนักๆ ลมแรงๆอย่างนี้นี่นา
ในฟิคอันนี้จะเขียนเป็นตอนที่อยู่ ระหว่างตอนที่1กับ2 ประมาณ1ปีก่อนอนิเมตอนที่ 2
ส่วนตัวเขียนโดยคิดว่า ชิองสูญเสียอะไรตั้งมากมาย มันต้องรู้สึกอะไรบ้างแหล่ะหน่า เลยพยายามเขียนให้ชิองยังสับสนกับตัวเอง กับอารมณ์หมองๆหม่นๆหน่อย เนซึมิที่ถึงจะห่างๆแต่ก็ยังมีสายใยเกี่ยวพันอยู่กับชิอง ความสัมพันธ์แม่ลูกที่ดูมีช่องว่างระหว่างกันอยู่
อาจจะเขียนออกมาไม่ดีเท่าไหร่ ยังไงก็ช่วยติชมเสนอแนะด้วย :D
ขอบคุณที่อ่าน
ReineZ 26/07/2011
